Priscilla

Ik denk dat muziek voor mij al begon toen ik nog “in ontwikkeling” was.

Geboren in een warm Eindhovens huishouden met een vader geobsedeerd door rock&roll, en disco en soul werd mijn moeder ooit tot vervelens toe gebombardeerd met knetterharde muziek, want dan kon de kleine in de buik het ook horen.

Opgegroeid tussen vinyl, boxen, Technics, Akai en ook veel auto’s ontstond bij mij de liefde voor muziek toch ergens anders. Al jong had ik een enorme voorliefde voor gitaar, maar ook voor countrystemmen en soul. In de pubertijd toen ik een jaar of 12 was kwam daar ineens iets nieuws op mijn pad. Waar mijn klasgenootjes playbackte op Britney Spears hoorde ik voor het eerst ‘Nobody’s Wife’ van Anouk en ik was verkocht. Nog nooit had ik een vrouw met zoveel power horen zingen, harde gitaren en stevige drumpartijen begonnen mijn cd-kastje te vullen. Als mager roodharig verlegen meisje vond ik mijn uitlaatklep in rock. Ondertussen hadden we thuis een oude Chevrolet Impala uit 1964 gekocht en ik deelde de liefde voor auto’s met mijn vader. Daardoor werd ik ondergedompeld in o.a. de rockabilly-cultuur en muziek, door de vele meetings waar we met de wagen op af gingen.

De liefde voor muziek is echter veel breder dan dat alleen. Ook begon er zich een duidelijke voorliefde voor EDM te ontwikkelen ergens in mijn midden-20’s en al snel stuiterde de drum-‘n-bass en techno door mijn huiskamer. Oude liefde roest echter niet en ik kan evengoed hakken als countrynummers zingen, en luchtgitaar spelen in een playlist.

Dat zingen heb ik nog een blauwe maandag bij verschillende bandjes gedaan toen in een jaar of 14 à 15 was. In de repetitieruimte ontpopte zich een ware frontvrouw. Echter won de plankenkoorts het van mijn stem en zakte ik op het podium het liefste tot onder de planken van de zenuwen. En dat is nu niet echt handig als boegbeeld van een band!

Een jaartje of 3 geleden kreeg ik van André, die ik heb leren kennen via een wederzijdse vriendin, een verzoekje. Of ik niet eens een keertje achter de microfoon wilde kruipen om eens een keertje mee te presenteren met zijn radioshow ‘Barracuda’. Lichtelijk aarzelend durfde ik het toch aan om weer eens wat te zeggen in een microfoon. En ik ben simpelweg blijven plakken in de studio tot op heden! 

SW17N.0076
SW1358.17